Srpska pravoslavna crkva Vaznesenja Gospodnjeg u Subotici predstavlja jedan od važnih sakralnih objekata grada, sa kontinuitetom koji seže u prvu polovinu 18. veka. Prema pisanim izvorima, pre izgradnje današnjeg hrama na istom mestu postojala je manja kapela posvećena Vaznesenju Gospodnjem, skromno izvedena u drvetu, sa daščanim krovom.

Hram je u trajnom materijalu podignut u periodu od 1723. do 1726. godine, zaslugom ktitora Nikole Dželebdžije, trgovca i stočara. O završetku gradnje svedoči i zapis na starom ikonostasu, na kome je zabeležena 1726. godina.

Prva veća obnova usledila je 1766. godine, kada je oslikan ikonostas, koji je kasnije premešten u manju crkvu Svetog Dimitrija u Aleksandrovu. Tokom narednih vekova hram je više puta obnavljan, a najznačajnija intervencija izvedena je 1909/1910. godine, nakon koje je izgubio deo izvornih baroknih karakteristika.

Danas crkva predstavlja primer sakralne arhitekture sa slojevima različitih stilskih uticaja, od baroka do diskretnih elemenata secesije, karakterističnih za početak 20. veka, i važan je deo duhovnog nasleđa Subotice.